Stomatologia

 Stomatolodzy, ktorzy zadbaja o Twoje zeby
  • Jak stomatolodzy opisują zęby
  • Jak zbudowany jest ząb
  • Płytka i kamień nazębny - przyczyny paradontozy
  • Próchnica
  • Prawidłowa pielęgnacja zębów
  • Protetyka


    Viagra Viagra
    Gorąca randka dziś wieczorem? Prawdziwy mężczyzna wybiera zawsze Viagrę!
    eimpotencja.pl/viagra.html


    Aldara Aldara
    Zostaw brodawki w miejscach intymnych za sobą – zastosuj krem Aldara!
    choroby-weneryczne.pl/aldara.html

    Jak stomatolodzy opisują zęby

    Przez większość stomatologów zęby są określane za pomocą dwóch liczb. Podstawowa zasada tego systemu opiera się na oznaczeniu zębów jedną cyfrą i na określaniu za pomocą drugiej cyfry tzw. kwadratu uzębienia. W przypadku uzębienia osoby dorosłej na oznaczenie danego kwadrantu używane są cyfry od 1 do 4. Kwadranty (ćwiartki) powstają po podzieleniu na pół uzębienia w szczęce dolnej i górnej. W ten sposób uzębienie daje się podzielić na cztery obszary:

    1. kwadrant prawy ze szczęki górnej otrzymał cyfrę 1,
    2. lewy ze szczęki górnej cyfrę 2,
    3. lewy ze szczęki dolnej 3,
    4. prawy ze szczęki dolnej cyfrę 4.

    Do oznaczania zębów mlecznych używa się tego samego podziału, lecz poszczególne kwadranty (w tej samej kolejności) noszą numery 5 (prawy górny), 6 (lewy górny), 7 (lewy dolny), i 8 (prawy dolny). Poszczególne zęby otrzymują również określenie liczbowe. Zaczyna się od cyfry 1 dla pierwszego zęba w ćwiartce, znajdującego się tuż przy środkowej linii podziału, potem kolejne zęby otrzymują numery 2,3 itd., aż do ostatniego w kwadrancie, zęba numer 8, czyli "zęba mądrości", potocznie zwanego "ósemką". W ten sposób można oznaczyć każdy ząb w uzębieniu.


    do gory
    Jak zbudowany jest ząb

    Część zęba wystająca w jamie ustnej (korona zęba) otoczona jest najtwardszą substancją naszego ciała - szkliwem. Kładzie się ono ochronną warstwą nad jądrem zęba złożonym z zębiny. Z zębiny zbudowana jest większa część zęba, jego korzeń i wewnętrzna część korony. Najwrażliwszą częścią zęba jest miazga określana potocznie jako nerw zęba. Poprzez miazgę odżywiane są twarde tkanki organiczne zęba. Od wierzchołków korzeni do miazgi prowadzą naczynia krwionośne i nerwy. Z krwią trafiającą tu przez naczynia krwionośne transportowane są substancje odżywcze i minerały zużywane np. przez tworzące zębinę komórki.


    do gory
    Płytka i kamień nazębny - przyczyny paradontozy

    Płytka nazębna (dental plaque) - grubo nawarstwiony, miękki, białożółty nalot na koronach zębów. Nalot ten stomatolog określa jako płytkę nazębną. Jest przyczyną 90 % kłopotów z zębami. Toteż staje się absolutnie konieczne gruntowne usuwanie z zębów płytki nazębnej. Z powodu dużej kleistości nalotu pomaga tu tylko bardzo intensywne czyszczenie, jeżeli chce się osiągnąć całkowite usunięcie płytki nazębnej w krótszym czasie. Po dwóch, trzech tygodniach płytka powoduje powstanie mikrouszkodzeń i porowatości na zębach. Oprócz tego ten miękki nalot wywołuje zapalenie przylegających do koron zęba dziąseł.

    Dalszym etapem rozwoju miękkiego nalotu jest kamień nazębny - płytka nazębna "kamienieje". Pod kamieniem nazębnym dochodzi do nagromadzenia bakterii i substancji odpadowych z odrzuconych komórek śluzówki. Nagromadzenie owych "odpadków" prowadzi do stanu zapalnego, którego dana osoba przez całe lata może nie zauważać. Po dłuższym czasie zapalenie to prowadzi do nieuleczalnych zmian w systemie osadzenia zębów. Te zmiany pod twardymi osadami sprawiają, że zawsze konieczne jest usuwanie kamienia, gdy zostanie on odkryty podczas badania kontrolnego przez stomatologa. Po usunięciu kamienia stomatolog powinien gruntownie wypolerować oczyszczone powierzchnie zębów przy pomocy środków polerujących, szczotki lub gumowego kielicha.

    Drugim rodzajem twardych osadów jest kamień poddziąsłowy. W przeciwieństwie do kamienia nazębnego ma on kolor ciemnobrązowy bądź czarny i zaczyna, jak kamień nazębny, rosnąć na granicy dziąsła i zębów. Podczas gdy kamień nazębny narasta w kierunku krawędzi tnących zęba, to kamień poddziąsłowy narasta w kierunku szczytów korzeni. Zagrożenie ze strony kamienia poddziąsłowego polega na tym, że wrastając w głąb, niszczy elementy układu kotwiczącego zęby, który mocuje ząb w zębodole. Powstawaniu kamienia poddziąsłowego sprzyja utrzymujący się przez dłuższy czas stan zapalny dziąseł, co jest powodowane przez płytkę nazębną w rejonie szyjki nazębnej.

    Paradontitis (stan zapalny przyzębia)
    Jest to choroba, która jako chroniczne zapalenie prowadzi do zaniku systemu włókien mocujących korzeń zęba na kości szczęki. Równocześnie niszczony jest wyrostek zębodołowy. Procesy te prowadzą ostatecznie do utraty dotkniętego nimi zęba. Ponad 98% ma swoją przyczynę w chorobotwórczym obciążeniu dziąseł przez płytkę nazębną i wywołany przez nią poddziąsłowy proces zapalny. W powstałych w ten sposób "kieszeniach" tworzy się wysięk ropny, który nie zawsze może do jamy ustnej z powodu okresowego zamykania się kieszeni. Toteż tworząca się w dużych ilościach ropa szuka sobie drogi ujścia przez grubsze warstwy kości, dokonując dalszych ich zniszczeń, i przedostaje się do miękkich tkanek , powodując przez to widoczne obrzęki. Z powodu zniszczenia zębodołu, wywołanego rozszerzeniem się stanu zapalnego, dochodzi do mocnego rozchwiania się zęba

    Objawy, które laikowi mogą dostarczyć wskazówek o zapaleniu przyzębia.
    Metody poszukiwania paradontitis są nie do zastosowania samodzielnie przez pacjenta. Jako jedyny pewny dla niego sygnał ostrzegawczy, związany ze schorzeniem dziąseł, pozostaje ich krwawienie podczas czyszczenia zębów. Zdrowe dziąsła nie krwawią! Jeżeli więc w trakcie czyszczenia zębów regularnie dochodzi do zauważalnego krwawienia, jest to oznaka stanu zapalnego dziąseł lub zapalenia przyzębia, które musi być zwalczone. Jeśli przy zębach znajdują się liczne, głębokie kieszenie, mogą być one powodem powstawania nieprzyjemnego zapachu z ust. Jego obecność winna skłaniać do przeprowadzenia badań przyzębia. Zapach ten powodowany jest przez bakterie żyjące w kieszeniach i ciągle produkujące gazy o lekko zgniłej woni, w rezultacie czego powstaje typowy dla paradontitis nieprzyjemny odór z ust. Wówczas niewielki sens ma jego zwalczanie za pomocą wody do płukania ust, ponieważ będzie ona skuteczna jedynie przez bardzo krótki czas. Tylko systematyczne leczenie paradontitis może zwalczyć bakterie i ograniczyć tworzenie się przykro pachnących gazów w ogniskach stanu zapalnego

    Levitra Levitra
    Spotykają Cię łużkowe niepowodzenia? Jest na to sposób!
    eimpotencja.pl/levitra.html


    Doksycyklina Doksycyklina
    Nie zwlekaj – pożegnaj się z infekcjami miejsc intymnych całkowicie!
    choroby-weneryczne.pl/doksycyklina.html


    do gory
    Próchnica

    Powstawanie próchnicy
    Próchnica (zmiękczenie tkanek twardych) powstaje w rezultacie kontaktu kwasów z powierzchnią szkliwa. Przy zetknięciu kwasu z zębem zostają rozpuszczone kryształy szkliwa, w wyniku czego powstaje wyczuwalna językiem szorstka powierzchni. Ponieważ zęby są ciągle obmywane przez ślinę, mikrouszkodzenia mogą być na nowo wypełnione i naprawione przez rozpuszczone w ślinie substancje takie jak wapń czy fluor. Uszkodzenie szkliwa nie może być naprawione w przypadku gdy niezbędne do naprawy składniki śliny nie mogą się przedostać do zaistniałego ubytku, ponieważ drogę zagradza im gruba warstwa płytki nazębnej.

    Wyróżniamy próchnicę bruzdową i próchnicę boczną.

    Próchnica bruzdowa powstaje na powierzchniach żujących zębów bocznych. Na powierzchniach tych są bruzdy, na których zrosły się ze sobą guzki zębów podczas ich powstawania. Wejścia do nich to bardzo wąskie szczeliny, nie będące żadną przeszkodą dla bakterii. Toteż staje się możliwe powstawanie przez lata we wnętrzu bruzd kwasów, co prowadzi do zniszczenia szkliwa na tym obszarze. Temu rodzajowi próchnicy można zapobiegać tylko poprzez sztuczne wypełnienie owych bruzd specjalnymi środkami (uszczelnienie bruzd). Próchnica boczna powstaje na bocznych powierzchniach zębów. W tych rejonach zębów nie istnieją naturalne mechanizmy oczyszczające, płytka nazębna może bez przeszkód narastać i trwać tu przez całe lata. Szkliwo nie może sprostać stałej obecności kwasu. Powierzchniowe kryształy szkliwa zostają rozpuszczone (rozpoczynająca się próchnica). Gdy bakterie przedostaną się przez warstwę szkliwa i osiągną warstwę zębiny, próchnica rozszerza się szybko w tej mniej twardej tkance. Wówczas pojawia się ból zębów.

    Jeżeli próchnica nie zostanie odpowiednio wcześnie wykryta, bez wątpienia dojdzie do zapalenia miazgi zęba (pulpitis). Bakterie i ich trucizny docierają do miazgi, która nie ma żadnych szans na obronę przed tym atakiem. Proces ten trwa kilka godzin. W tym czasie występują samoistne, mocne, pulsujące, które nagle całkowicie ustępują. Jest to objaw, że w wyniku procesu zapalnego zostały zniszczone nerwy w miazdze. Pozostałe składniki miazgi krótko potem spotka identyczny los. W licznych przypadkach zapalenie rozprzestrzenia się natychmiast przez wierzchołki korzenia zęba na przestrzeń ozębnową. Podczas nagryzania zwiększa się nacisk w rejonie stanu zapalnego, co prowadzi do pojawienia się bardzo nieprzyjemnych bólów. To już nie ząb powoduje te bóle, bo miazga zęba już obumarła, spowodowane są one zapaleniem w przestrzeni ozębnowej, wokół korzeni. Zniszczone podczas zapalenia bakterie i komórki zmieniają się w wysięk ropny i gazy gnilne. Jako że odpływ tych substancji przez uniemożliwia tkanka twarda w próchniczym ubytku, wysięk ropny i gazy gromadzą się na ograniczonej przestrzeni wokół wierzchołków korzenia. Ból jest tak silny, że zawodzą wszystkie środki przeciwbólowe. Jedynym sensownym rozwiązaniem jest wizyta u stomatologa.

    Powstanie spuchniętego policzka
    W niektórych przypadkach w trakcie intensywnych procesów zapalnych powstaje w krótkim czasie przy wierzchołkach korzeni tak dużo wysięku ropnego, że przy zamkniętej drodze przez ząb szuka on sobie ujścia przez kość. W efekcie zebrania się ropy warstwa okostnej zostaje odsunięta od kości, ulega naprężeniu i powoduje silne bóle. Zapalenie osiąga taki rozmiar, że z pewnością jego działanie może odbić się na całym organizmie. Bakterie przedostają się do krwiobiegu i powodują wzrost temperatury ciała. Pacjent czuje się naprawdę chory i jest dręczony bólem. Nagle owe bóle kończą się, ponieważ okostna ulega przerwaniu przez narastające ciśnienie zwiększającej się wciąż ilości wysięku ropnego, i wpływa on teraz w miękkie części policzka. Wczesne rozpoznanie próchnicy najpewniejszą metodą zapobiegania bólom i utracie zęba. Im wcześniej zostanie rozpoznany ubytek na koronie zęba, tym prędzej uda się zastosować środki przeciwdziałające postępom próchnicy. Stomatolog ma do dyspozycji rozmaite środki pomocnicze, ułatwiające rozpoznanie próchnicy.


    do gory
    Prawidłowa pielęgnacja zębów

    Artykuły do pielęgnacji zębów

    • Szczoteczki do zębów: ręczne, elektryczne.
    • Środki do pielęgnacji przestrzeni międzyzębowych: nić dentystyczna, gumka do zębów, szczoteczka do przestrzeni międzyzębowych, medyczne wykałaczki, dentyfikatory.
    • Środki ułatwiające obserwacje: lusterko z centralnym źródłem światła, lusterko dentystyczne, wykrywacze płytki nazębnej.
    • Pasty do zębów: fluorowane, niefluorowane.
    • Spryskiwacze wodne: spryskiwacze do ust.
    • Lekarstwa: środki flluorowe, woda do płukania ust.


    Błędy popełniane podczas czyszczenia zębów szczoteczką

    Najczęściej obserwowanym błędem w czyszczeniu zębów jest poziome "szorowanie". Wprawdzie w ten sposób oczyszczone zostają z płytki nazębnej wypukłe fragmenty zębów, lecz jest ona przesuwana tylko do przestrzeni międzyzębowych, gdzie gromadzi się powodując uszkodzenia zębów i dziąseł. Inny poważny błąd w czyszczeniu zębów polega na tym, że zapomina się o wewnętrznych powierzchniach zębów. Ponieważ nieco trudniej jest poruszać tutaj prawidłowo szczoteczką, trzeba pamiętać, że wewnętrzne powierzchnie zębów winno się czyścić przynajmniej tak długo, lub nawet dłużej, jak powierzchnie zewnętrzne, by uwolnić je od płytki nazębnej. Często wydaje nam się, że mamy zbyt mało czasu na przeprowadzenie właściwej pielęgnacji uzębienia. Instynktownie próbujemy zrekompensować to zwiększając siłę, z jaką myjemy zęby. Zbyt mocny nacisk szczoteczki na zęby, dziąsła i leżące pod nimi kości może być odpowiedzialny za cofanie się dziąseł i odsłonięcie powierzchni korzeni. Gdy do tego szoruje się po nich horyzontalnie, po kilku latach wyżłobią się w korzeniach bruzdy, które stomatolog określa jako klinowe uszkodzenie szyjki zęba.

    Czy palenie szkodzi zębom?

    To, że palenie jest niezdrowe, jest dzisiaj częścią ogólnej wiedzy medycznej. Korona zęba nie jest zagrożona przez dym, bo posiada jako płaszcz ochronny pozbawione życia szkliwo. Ponieważ jednak dym zawiera cząsteczki substancji smolistych, osadzają się one na koronach zębów i pozostają jako czarny, brzydki nalot. U nałogowych palaczy papierosów, fajki lub cygar widuje się szczególnie często gromadzące się barwne osady nazębne. O ile ząb nie reaguje na dym papierosowy, o tyle zupełnie inaczej wygląda to w przypadku dziąseł. Błona śluzowa w jamie ustnej uszkadzana jest przez palenie na dwa sposoby:

    1. W rezultacie palenia do krwiobiegu przedostaje się nikotyna, która wywołuje zmiany w najmniejszych naczyniach krwionośnych ciała (naczyniach włosowatych, tętniczkach). Równocześnie zmniejsza się zdolność krwi do przenoszenia tlenu. Mniejsze ukrwienie i ograniczone dostawy tlenu w rejonach ciała, które zaopatrywane są przez owe małe naczynia krwionośne, a dotyczy to np. dziąseł, obniżają siły odpornościowe tkanek. Z tego powodu specjaliści zajmujący się leczeniem chorób przyzębia (paradontolodzy) widzą w paleniu szkodliwy czynnik, ułatwiający powstawanie parodontitis.

    2. Dym ma również bezpośredni wpływ na zewnętrzną powierzchnię błony śluzowej w jamie ustnej. Garbniki z wdychanego dymu tytoniowego wywołują zmiany w powierzchniowych warstwach komórek. Dochodzi do pewnego rodzaju "zeskórzania" błon śluzowych. W niekorzystnych okolicznościach na bazie owych zmian komórkowych mogą powstać rakowate narośla. Ryzyko takich zwyrodnień jest wyraźnie wyższe w przypadku palaczy fajki. Mimo że palenie nie stanowi zagrożenia dla twardych substancji zęba, to istnieje poważne ryzyko dla błon śluzowych jamy ustnej. Toteż stomatolog może sugerować każdemu pacjentowi, aby z przyczyn zdrowotnych zrezygnował z palenia.


    do gory
    Protetyka

    W Polsce protetyka ze względów kosmetycznych należy do rzadkości. Polski pacjent często zasiada na fotelu dentystycznym, gdy jest już za późno na leczenie zachowawcze i protetykę wykonywaną tylko dla poprawy wyglądu zęba. Uzupełnienia protetyczne można jednak robić wykorzystując istniejące zęby, zarówno żywe jak i martwe.

    Rodzaje uzupełnień
    Lekarze stosują prosty podział na uzupełnienia protetyczne stałe i ruchome.

    Do stałych zaliczamy:
    • wkłady i nakłady typu onlay i inlay,
    • korony protetyczne,
    • licówki,
    • mosty,
    • wkłady koronowo-korzeniowe (jako pośredni etap leczenia przy wykonywaniu korony lub mostu).

    Uzupełnienia ruchome to:
    • proteza osiadająca
    • proteza szkieletowa


    Korona protetyczna (na żywym zębie)
    Stomatolog szlifuje zewnętrzną część zęba, a technik przygotowuje na podstawie pobranych wycisków koronę. Metoda wskazana przy dużej podatności na próchnicę, uszkodzeniach znacznego obszaru zęba i oczywiście ze względów kosmetycznych. Korony wykonywane są z porcelany na metalu lub z porcelany tłoczonej pod ciśnieniem (bez metalu). Kiedy zdecydujemy się na drugi sposób wykonania korony, efekt kosmetyczny będzie naprawdę perfekcyjny (metal zakłóca nieco złudzenie naturalnego wyglądu zęba). Natomiast porcelana bez podłoża metalowego zapewnia dobrą przezierność uzupełnienia. Światło przechodzi przez porcelanowy ząb tak, jak przez naturalny, dając perfekcyjny efekt kosmetyczny. Korony wykonane z żywic kompozytowych są dużo rzadziej stosowane. Ich trwałość jest znacznie mniejsza niż koron porcelanowych.

    Korona protetyczna (na martwym zębie)
    Po zakończeniu leczenia kanałowego lekarz wykonuje wkład koronowo-korzeniowy zakotwiczony w korzeniu. W ten sposób odbudowuje utraconą część zębinową. Na taką konstrukcję stomatolog zakłada koronę porcelanową na metalu. Metoda wskazana jest w przypadku dużej utraty twardych tkanek zęba, gdyż wkład koronowo-korzeniowy daje wzmocnienie i solidne oparcie dla korony. Trwałość korony zależy od higieny pacjenta i oczywiście od precyzji wykonania uzupełnienia.

    Licówki
    Lekarz szlifuje cieniutką zewnętrzną warstwę zęba (tzw. licową) i uzupełnia ją nową, wykonaną z porcelany lub kompozytu. Licówki wykonuje się zazwyczaj na zębach przednich, gdzie najbardziej liczą się efekty kosmetyczne. Przy martwym zębie licówka może również wzmocnić strukturę zęba.

    Mosty
    To dobra metoda na rekonstruowanie brakujących zębów. Przy mostach wykorzystuje się istniejące zęby. Lekarz wykonuje tzw. filary (oszlifowując zęby jak pod korony) - na nich zostanie osadzony cały most. Uzupełnienie to wykonuje się z jednego kawałka metalu. Cała konstrukcja to dwie korony uzębienia i przęsło, które odtworzy nieistniejące zęby. Całość jest pokryta porcelaną i zacementowana na filarach. Pacjent z tego typu odbudową powinien używać specjalnych nitek do czyszczenia pod przęsłami mostu (tzw. super floss).

    Proteza osiadająca
    Powinna być stosowana w przypadku bezzębia lub jako uzupełnienie czasowe po ekstrakcji (tzw. natychmiastówka). Natychmiastówka zastosowana po usunięciu zębów polepsza gojenie, zmniejsza zanik kości oraz pomaga w prawidłowy sposób uformować wyrostek zębodołowy. Błędem jest proponowanie pacjentowi protezy osiadającej, gdy nie ma całkowitego bezzębia, ponieważ proteza osiadająca w sposób niefizjologiczny przenosi obciążenia na kość, która zaczyna stosunkowo szybko zanikać. Zęby bezpośrednio sąsiadujące z taką protezą powoli tracą przyczep z kością, a to już krok do zębów rozchwianych, które trzeba usunąć. Bywa, że w ten sposób pacjent traci ostatnie zęby, na których można cokolwiek odbudować. Proteza osiadająca leży bezpośrednio na dziąśle, więc uciska je, co bywa nieprzyjemne. Jest zawsze wykonana z akrylu oraz ma metalowe elementy w postaci haczyków, które zapobiegają przemieszczaniu się protezy w ustach.

    Proteza szkieletowa
    Skonstruowana na wzór szkieletu, obciążenia powstające w jamie ustnej przenosi w sposób fizjologiczny. Całość wykonuje się z jednego odlewu, który różnym systemem mocowań (np. klamry) obejmuje pozostałe, jeszcze istniejące zęby. Na nie przenoszona jest znaczna część siły żucia. Brakujące zęby i fragmenty dziąseł odtworzone są z akrylu. Proteza ta nie przylega bezpośrednio do okolicy przydziąsłowej istniejących zębów, dlatego nie powoduje niebezpiecznego ich rozchwiania. Jest rozwiązaniem korzystniejszym niż proteza osiadająca. Niekiedy proteza szkieletowa jest na życzenie pacjenta wyposażona w specjalne zamki protetyczne, dzięki czemu uzupełnienie nie ma już nieestetycznych klamer. Zamki lub zasuwy ukryte są wewnątrz konstrukcji, a więc są zupełnie niewidoczne, co daje jeszcze lepszy efekt kosmetyczny.

    do gory




O nas | Oferta | Firmy | MediSerwis | Promocje | Kontakt
Wszystkie prawa zastrzeżone © Poliklinika Lekarsko-Stomatologiczna Medicus 2004